Obdarzenie miłością

Obdarzenie miłością

Na podstawie fizycznego i psychicznego rozwoju dziecka matka może ocenić, czy „wykonanie planu” przebiega prawidłowo. Jest dobrym znakiem, kiedy około połowy pierwszego roku życia dziecko rozwija przywiązanie do osoby matki, rozpoznaje ją, poszukuje jej i stopniowo coraz bardziej reaguje na jej odejście i nieobecność. Empatyczna matka rozpoznaje i rozumie sposo­by reagowania swego dziecka. Może to być płacz, niepokój, niezwykłe pobu­dzenie, bezsenność albo wycofanie się w sen, okazanie rozpaczy w chwili jej powrotu, zmiana nawyków związanych z jedzeniem oraz wiele innych. Jest to całkiem sprzeczne z powszechnym przekonaniem, że wszystko jest w po­rządku, jeśli „dziecku wcale to nie przeszkadza i jeśli ono nawet tego nie za­uważa”. Takie obojętne zachowanie może znaczyć, że dziecko nie dokonało przełomowego kroku w rozwoju: jego zainteresowanie nie przesunęło się z zaspokajania potrzeb na osobę spełniającą te potrzeby. Dziecku mógł się nie powieść ten rozwojowy krok, mógł zostać odroczony, lub też dokonać się tyl­ko częściowo, jeśli wczesne potrzeby niemowlęcia nie zostały zaspokojone w dostatecznie dobry sposób lub jeśli osoba pielęgnująca je nie była dla niego konsekwentnie i wystarczająco przewidywalna, by wytworzyć w nim ufne oczekiwanie i zasłużyć na obdarzenie miłością. Mnożący się opiekunowie, podobnie jak niewłaściwa opieka w ciągu pierwszego roku życia dziecka, sprawiają, że pozostaje ono egoistycznie skoncentrowane na własnych po­trzebach, a w kontaktach z innymi ludźmi skupia się przede wszystkim na tym, jak dany człowiek je obsługuje; cechy osobowe tego człowieka są mniej ważne.